അവിചാരിതം ( അദ്ധ്യായം 1 – ഒറ്റപ്പെട്ട ശബ്ദങ്ങൾ )
മഴ പെയ്യാൻ പോകുന്ന പോലെ ആകാശം കറുത്തിരുന്നു.
കോഴിക്കോട് കടൽക്കരയിൽ ആ സന്ധ്യയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേകമായ ശൂന്യത ഉണ്ടായിരുന്നു.
തിരകൾ ഒന്നിനു പിന്നാലെ ഒന്നായി കരയിലേക്ക് അടിച്ചു വീണു
പക്ഷേ ഓരോ തിരയും മടങ്ങുമ്പോൾ,
ഒരു ശൂന്യത അവിടെ വിട്ടുപോയി.
ആ ശൂന്യത പോലെ തന്നെയായിരുന്നു സന്ദീപ് ബാലകൃഷ്ണന്റെ ജീവിതവും.
വെള്ള ഷർട്ടും പഴയ ജീൻസും ധരിച്ച്,
ചെരിപ്പ് കൈയിൽ പിടിച്ച്,
മണലിൽ നഗ്നപാദനായി അവൻ നടന്നു.
കാറ്റ് ഉപ്പിന്റെ ഗന്ധവുമായി മുഖത്ത് തട്ടി കടന്നുപോയി.
അവന്റെ മുടി അലക്കി.
ഷർട്ടിന്റെ കോളർ ഉയർത്തി.
പക്ഷേ അവന്റെ ഉള്ളിൽ..
ഒന്നും മാറിയില്ല.
സന്ദീപിന്റെ കണ്ണുകൾ കടലിലേക്കായിരുന്നു.
പക്ഷേ അവൻ നോക്കിയത് കടലല്ല.
ഏതോ ഒരിടത്തേക്ക്…
അവിടെ എന്തോ നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പോലെ.
കൈയിൽ ഒരു പഴയ ഡയറി.. ഡയറി അല്ല അത് ഒരു പാട് താളുകൾ ഉള്ള ഒരു വലിയ പുസ്തകകെട്ട്
താളുകൾ മഞ്ഞപിടിച്ചിരിക്കുന്നു.
ചിലത് മടക്കങ്ങൾ കൊണ്ട് കുഴഞ്ഞു.
ചിലത് എഴുതാതെ ശൂന്യമായി കിടക്കുന്നു .
അത് ഒരു കഥയായിരുന്നു.
അവൻ എഴുതാൻ ശ്രമിക്കുന്ന…
പക്ഷേ പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു കഥ.
“അവസാനം…”
അവൻ സ്വയം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
പക്ഷേ ആ വാക്കിന് ശേഷം ഒന്നും വന്നില്ല.
അവന്റെ ജീവിതത്തിലും…
അവന്റെ കഥയിലും…
“അവസാനം” എന്നൊരു വാക്ക് ഇപ്പോഴും എഴുതപ്പെടാത്തതായിരുന്നു.
കോഴിക്കോട് നഗരത്തിന്റെ ഒരു പഴയ ഭാഗത്ത്...
ഒരു ചെറിയ വാടകവീട്.
ചുവന്ന ഓടുകൂടിയ മേൽക്കൂര.
ചുവരുകൾക്ക് മങ്ങലേറ്റ പച്ച നിറം.
ജാലകങ്ങൾക്കരികിൽ പഴയ മരംവരമ്പുകൾ.
ആ വീട്ടിന്റെ ഒരു കോണിലെ ചെറിയ മുറി...
അവിടെയാണ് ഇപ്പോൾ സന്ദീപ് താമസിക്കുന്നത്.
മുറിക്കുള്ളിൽ...
ഒരു പഴയ മേശ.
ഒരു മരക്കസേര.
ചില പുസ്തകങ്ങൾ കെട്ടിക്കിടക്കുന്നു.
ഒരു എണ്ണവിളക്ക്.
ചുവരിൽ തൂങ്ങിയ ഒരു പഴയ കലണ്ടർ...
തീയതികൾ മാറിയെങ്കിലും
അത് മാറ്റാൻ ആരുമില്ല.
ആ മേശക്കു മുന്നിൽ ഇരുന്ന്
സന്ദീപ് എഴുതാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.
പേന കൈയിൽ.
പേപ്പർ മുന്നിൽ.
പക്ഷേ…
ഓരോ തവണയും കഥ അവസാനത്തിലേക്ക് എത്തിയാൽ..
അവന്റെ കൈ നിർത്തിപ്പോകുന്നു.
വാക്കുകൾ അവനെ വിട്ട് മാറുന്നു.
സന്ദീപ് ബാലകൃഷ്ണൻ...
ഇപ്പോൾ അനാഥൻ..
അമ്മ ഒരു ഓർമ ആണ്...ഒരു ചിത്രത്തിൽ പോലും അതില്ല..
ചെറുപ്പത്തിൽ തന്നെ അവർ അവനെ വിട്ടുപോയി.
അച്ഛൻ—
അവന്റെ ലോകം മുഴുവൻ.
ചെറിയ ജോലികൾ ചെയ്തു…
വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ടു…
അവനെ പഠിപ്പിച്ചു.
“നീ പഠിക്കണം…
...എന്നെ പോലെ ആവരുത്…”
അച്ഛന്റെ വാക്കുകൾ...
സന്ദീപ് പഠിച്ചു.
ഡിഗ്രി വരെ എത്തി.
പക്ഷേ ഡിഗ്രി പൂർത്തിയാകുന്ന സമയത്ത്—
അച്ഛനും അവനെ വിട്ടുപോയി.
ആ ദിവസം…
അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ അവസാനമായി ആരോ അവനെ
“മോനെ…” എന്ന് വിളിച്ച ദിവസം ആയിരുന്നു..
അതിന് ശേഷം...ആ വിളി ഉണ്ടായിട്ടില്ല
സന്ദീപിന് സ്വന്തമെന്ന് വിളിക്കാൻ ആരുമില്ല.
വീട്—
ശൂന്യം.
മുറികൾ—
ശബ്ദമില്ലാതെ.
ഓർമ്മകൾ മാത്രം.
പക്ഷേ ഒരു സ്വപ്നം ഉണ്ടായിരുന്നു—
എഴുത്ത്.
കഥകൾ.
തിരക്കഥകൾ.
സിനിമ.
അവൻ വിശ്വസിച്ചു—
ഒരു ദിവസം തന്റെ കഥകൾ
സ്ക്രീനിൽ ജീവിക്കും എന്ന്.
അത് മാത്രമാണ് അവനെ മുന്നോട്ട് നയിച്ചത്.
രാത്രി.
മഴ തുടങ്ങി.
ജാലകത്തിലൂടെ വെള്ളത്തുള്ളികൾ അകത്ത് വീണു.
മേശപ്പുറത്ത് വീണ ഒരു തുള്ളി
പേപ്പറിൽ ചിതറിപ്പോയി.
സന്ദീപ് ഡയറി തുറന്നു.
അവൻ അവസാനമായി എഴുതിയ വരി വായിച്ചു...
“അവൻ അവളെ വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടിയ ദിവസം…”
അവന്റെ വിരലുകൾ ആ വാക്കുകളിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
“അവൾ…”
ആ വാക്ക് അവന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഉണർത്തി.
വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ് മറന്നുവെന്ന് കരുതിയ ഒരു മുഖം..
ഒരു ചിരി...
ഒരു ശബ്ദം...
പതുക്കെ വീണ്ടും ജീവിച്ചു.
സന്ദീപ് കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
മഴയുടെ ശബ്ദത്തിനിടയിൽ—
അവൻ ഒരുതരം പഴയ ശബ്ദം കേട്ടു പോലെ തോന്നി—
“സന്ദീപ്…”
അവൻ പെട്ടെന്ന് കണ്ണുകൾ തുറന്നു.
മുറിയിൽ ആരുമില്ല.
പക്ഷേ ആ പേര്—
ആ ശബ്ദം—
അവന്റെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും മുഴങ്ങി.
അടുത്ത ദിവസം സന്ധ്യ.
അവൻ വീണ്ടും കടൽക്കരയിലേക്ക് പോയി.
എന്തോ അവനെ അവിടെക്ക് വിളിക്കുന്ന പോലെ.
കാറ്റ് ശക്തമായി.
തിരകൾ ഉയർന്ന് പതിച്ചു.
സന്ദീപ് പതുക്കെ നടന്നു.
അപ്പോൾ—
“സന്ദീപ്…?”
അവൻ നിശ്ചലമായി നിന്നു.
ആ ശബ്ദം…
വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ് കേട്ടത് പോലെ തന്നെ.
അവൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു.
അവിടെ—
കാലം മാറ്റിയെങ്കിലും,
ഓർമ്മകൾ മാറ്റാൻ കഴിയാത്ത ഒരു മുഖം.
മേഘ...
സന്ദീപിന്റെ കൈയിലെ ഡയറി
പതുക്കെ താഴേക്ക് വഴുതി.
അവന്റെ ഉള്ളിൽ—
വർഷങ്ങൾ അടച്ചു വച്ച കഥ
വീണ്ടും തുറന്നു.
(തുടരും…)
Comments